خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در صدف چون قطره افتد گردد او را دل ز سنگسفله را دنیا دهد رو می کند منزل ز سنگ
۲
همچو آتش کرده ایم از دست تو منزل ز سنگتا به کی با ما تعدی می کنی ای دل ز سنگ
۳
جوی شیر آید برون از کوه بهر کوهکنروزیی خود می کند صاحب هنر حاصل ز سنگ
۴
آدمی را ز آفت ارض و سما نبود خبردانه ذوق آسیا دارد ولی غافل ز سنگ
صفحهٔ ۱ از ۳