خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اشکیم تازه شور ز زمزم کشیده ایمزخمیم کهنه دست ز مرهم کشیده ایم
۲
بر هر دری که در طلب آب رفته ایمچندان نشسته ایم ز خود نم کشیده ایم
۳
بر بوریای خانه خود نقش بسته ایمپای از بساط مردم عالم کشیده ایم
۴
روشن چراغ خویش ز مهتاب کرده ایممنت ز شمع پرتو کس کم کشیده ایم
صفحهٔ ۱ از ۳