خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روی دلی از آن بت سرکش نیافتمدر روزگار باده بیغش نیافتم
۲
بی روی او به سوختن خود رضا شدماز غم کباب گشتم و آتش نیافتم
۳
تا حال من به یار کند مو به مو بیانیاری به خود چو زلف مشوش نیافتم
۴
دارم به فکر موی میانش کمان کشیداغم از این که دست چو ترکش نیافتم
صفحهٔ ۱ از ۲