خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۴۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر یک دم شود خالی ز موج می سبوی مننفس چون حلقه های دام پیچد بر گلوی من
۲
هوای کوچه گردی نیست فرزند مرا بر سرنمی آید به بیرون از حریم غنچه بوی من
۳
مرا یک ره نمی آید به بر سرو روان اوثمر هرگز نمی بندد نهال آرزوی من
۴
دهد با تشنگان آب خدایی ساغر خشکمشوند آسوده خلق از سایه نخل کدوی من
صفحهٔ ۱ از ۲