خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۵۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از کدامین چمن ای سرو روان می آییهمچو گل برزده دامان به میان می آیی
۲
چین به ابرو زده چشم لبالب و غضبترکش ناز پر از تیر و کمان می آیی
۳
ماه را پیرهن هاله به تن چاک شدهپرده بر روی کشیده ز کتان می آیی
۴
آستین برزده و خنجر خونریز به دستای جفاپیشه به قصد دل و جان می آیی
صفحهٔ ۱ از ۲