خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۲۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقی چه باده بود که بر من حواله کردمست ابد مرا به نخستین پیاله کرد
۲
با حکمت آن طبیب که صد ساله درد مندرمان بجرعهٔی ز شراب دوساله کرد
۳
یارب شمیم مشگ و زد بر مشام جانیا نفخهٔ صبا گذر از آن کلاله کرد
۴
با غنچهٔ لب و گل رخسار و سرو قدبگذشت و داغدار دلم همچو لاله کرد
صفحهٔ ۱ از ۲