خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۴۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه باک خار وجودم شد ار فنای گلیزهی شرافت خاری که شد فدای گلی
۲
به شاخسار جنان بود آشیانهٔ منمرا در این چمن آورد مدعای گلی
۳
چه جای نغمه در این بوستان پرخس و خارمن این ترانه که دارم بود برای گلی
۴
از اینچمن چو صبا در گذر که آلوده استهزار سر زنش خار با صفای گلی
صفحهٔ ۱ از ۲