خلوتی با وحشی بافقی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ - قصیده
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز وقت است که از آمدن باد بهاربشکفد غنچه و گل خیمه زند در گلزار
۲
آید از مهد زمین طفل نباتی بیروندایهٔ ابر دهد پرورش او به کنار
۳
دفتر شکوهٔ گل مرغ چمن بگشایدکه چها می‌کشم از جور گل و خواری خار
۴
لب به دندان گزد از قطره شبنم غنچهکه نکو نیست ز عاشق گله از خواری یار
صفحهٔ ۱ از ۸