خلوتی با صغیر اصفهانی
شمارهٔ ۱۱۴ - قطعه
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شنیدم که کوری به خاک زمینبه شکرانه هر لحظه سودی جبین
۲
که این فیض عظمی ز کوریم بسکه چشمم نیفتد به ناموس کس
۳
بلی دیده‌ای کان خیانت‌گر استاگر کور باشد بسی بهتر است
۴
گرت هست گوش نصیحت پذیرشوی بهره ور از بیان صغیر
صفحهٔ ۱ از ۱