خلوتی با میلی
شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که در دل کار، پیکان خدنگ یار کردناله‌ای کز دل بر‌آوردم، به دلها کار کرد
۲
تا نباشم فارغ‌البال از دل پرکینه‌اشاز من آزاری که در دل داشت یار، اظهار کرد
۳
از دل پر آرزویم شرمساریها کشیداز تو هر حسرت که جا در خاطر افگار کرد
۴
جان فدای ساده‌لوحیها، که بعد از صد خلافخوشدلم باز از فریب وعده دیدار کرد
صفحهٔ ۱ از ۲