خلوتی با میلی
شمارهٔ ۱۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پاره سازد غم تو رشته تدبیر امیدبگسلد زورگر کین تو زنجیر امید
۲
بارها رهزن غم، قافله صبر مراکرده تاراج و شده باعث شبگیر امید
۳
زان همی خیزدم از دل شرر نومیدیکه مرا آمده بر سنگ جفا تیر امید
۴
می‌شوم زود تسلی و ز بس نومیدمنسزد دست وفای تو عنانگیر امید
صفحهٔ ۱ از ۲