خلوتی با میلی
شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو سرو قد تو از می به پیچ و تاب درآیدچو باد سرد مرا دل به اضطراب درآید
۲
درآ به عزم صبوحی چو آفتاب صباحیکه بخت ناشده بیدار من، ز خواب درآید
۳
چو با خیال تو شبها به گفت‌وگوی در آیمز درد دل نگذارم که در جواب درآید
۴
بر آن سرم که زبان گر به پرسشم بگشایدکنم ازو گله چندان‌که در عتاب درآید
صفحهٔ ۱ از ۲