خلوتی با میلی
شمارهٔ ۲۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که هر لحظه فریبی به زبان دگرمهر چه گویی، فکند دل به گمان دگرم
۲
وه که هر چند مرا برد غم از حال به حالکرد سودای تو رسوا به نشان دگرم
۳
هوس آمدنش برده قرار از من زارهر زمان وعده نماید به زمان دگرم
۴
پا نهد هجر چنان بر سر خاکم که مگرهر زمان دسترسی هست به جان دگرم
صفحهٔ ۱ از ۲