خلوتی با میلی
شمارهٔ ۲۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بزمش با چنین خواری، نخواهم زود برخیزمکه پندارم اگر باشم دمی، خشنود برخیزم
۲
پس از عمری که بنشینم به صد تقریب در بزمشسوال از مدعای من کند تا زود برخیزم
۳
برد چون رشکم از بزم تو، پنهان سوی من بینیکه با آن ناامیدی، آرزوآلود برخیزم
۴
به راه انتظارات مردم و بیرون نمی‌آییاگر نومیدی من باشدت مقصود، برخیزم
صفحهٔ ۱ از ۲