خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۶
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم در نازکی باج از پر پروانه می گیردبشوی از نرگس خود، سرمه آتش نگاهی را
۲
رخ آن گلعذار از بس که شاداب است، می ترسمکه موج تازگی شوید ز ابرویش سیاهی را!
۳
چو آن سرو چمان را برکنار جو گذار افتدکند استاده، شوق پای بوسش آب راهی را!
صفحهٔ ۱ از ۱