خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۴۳
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو رو دهد بر آن شوخ مست، رفتن مابود چو شیشه می، خون ما به گردن ما
۲
به سان آینه کز نم به تیرگی افتدبه آب گریه شد از کار، چشم روشن ما
۳
به غیر خار در آخر به ما نمی مانداگر چو صحن چمن، گل دمد ز دامن ما
صفحهٔ ۱ از ۱