خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۱۴۷
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر دل که ازان نگار خالی ستباغی ست که از بهار خالی ست
۲
از کودک اشک می شود پرهرجا ز توام کنار خالی ست
۳
با اینهمه ریشه کاری سعیدستم چو کف چنار خالی ست
۴
چون شیشه ساعتم سبکروحروزی که دل از غبار خالی ست
صفحهٔ ۱ از ۲