خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۱۴۸
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر گل این بوستان، روی نگاری بوده استهر پریشان سنبل او، زلف یاری بوده است
۲
لاله کز بویش دل زاهد به مستی می کشدزان بود میگون،که چشم پرخماری بوده است
۳
جوی آبی را که می بینی به پیش سرو و گلمهوشان بزم را آیینه داری بوده است
۴
مرغ حقگو چون نبیند خون خود را ریخته؟هر درختی، عارفان را چوب داری بوده است
صفحهٔ ۱ از ۲