خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۲۲۸
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ماندم از بس که به غربت، وطن از یادم رفتدر قفس بس که نشستم،چمن از یادم رفت
۲
نه سمن زان چمنم ماند به خاطر، نی سروسرو گردید فرامش، سمن از یادم رفت
۳
چون گریبان تاسف ندرم لاله صفت؟سوسنی جامه گل پیرهن از یادم رفت
۴
بال پروانگی ام دورنشین ماند ز شمععجبی نیست اگر سوختن از یادم رفت
صفحهٔ ۱ از ۳