خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۲۲۹
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون به آب رود چشمم سبز گردد گلبنیخنده گلها، هم آواز صدای گریه است
۲
دهر شد ماتم سرای فوت مطلبهای دلچون کنم در گریه ضبط خود، که جای گریه است
۳
همچو مینایی که می افتد نگون در بزم شوقسرزمین خنده ام در زیر پای گریه است
۴
بس که ما را کلک قسمت کرده رنگ آمیز دردصورت دیوار ما در هایهای گریه است
صفحهٔ ۱ از ۱