خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۵۰۴
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل و می از لب و رخساره اش می ریخت هرجانبشکستن داشت امشب توبه ام، بیهوده نشکستم
۲
بلندیهای همت، کار خود را می کند آخرنخواهد داشت دوران این چنین در پایه پستم
۳
گشودم چشم تر بر سفره قسمت حباب آساندیدم چیز دیگر، مشت آهی در گره بستم
صفحهٔ ۱ از ۱