خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۵۴۹
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شب خدنگ ناله ای بر آسمان انداختمبی نشان تیری به آن تاریکدان انداختم
۲
بس که گردیدم به شرح بینوایی مضطربآنچه اصل مدعا بود از میان انداختم
۳
همچو شمع از سوزناکیهای حرف اشتیاقیک سخن ناگفته، خود را از زبان انداختم
صفحهٔ ۱ از ۱