خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۵۵۵
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خیال دهنت تنگ شکر می گریمیاد زلفت چو کنم، سنبل تر می گریم
۲
عادت شبنم این باغ بود بی تو مراشام اگر اشک کمی کرد، سحر می گریم
۳
کودک مادر دورانم و گریان ز جفاچون بگوید که مکن گریه، دگر می گریم
۴
در جفاخانه گیتی ندهم گریه ز کفپیش مادر نشود، پیش پدر می گریم
صفحهٔ ۱ از ۱