خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۶۵۸
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یارب از نسرین، چراغ لاله را پروانه دهدود ریحان را زگل، جوشی در آتشخانه ده
۲
سنبل این دشت، بوی زلف لیلی می دهدطره اش را از نسیم بید مجنون، شانه ده
۳
می زند واعظ به سرمستان بزم عشق، طعنآشنایان را پناه از کاوش بیگانه ده
۴
گر شود انگشت زاهد رهبرم در کار عشقتاب سرگردانی ام چون سبحه صد دانه ده
صفحهٔ ۱ از ۲