خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۷۴۹
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من نه ابرم، نه تو گل، بهر چه در باغ وصالچون زمین تر شود از گریه من، خنده کنی
۲
چون روی پیشتر از موسم گل رو به چمنبی نیازش ز گل موسم آینده کنی
۳
من و آن لعل روان بخش که از یک سخنشدل اگر مرده صدساله بود، زنده کنی
۴
بس که خوب است سراپای تنت چون خورشیدبدنما گر بود آیینه، خوشاینده کنی
صفحهٔ ۱ از ۱