خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرمه کوری کشیدم دیده تحقیق راتا نبینم در لباس صدق هر زندیق را
۲
عاقبت از راه گمراهی برد سوی خودمآن که نپسندید بر من منت توفیق را
۳
تشنه‌تر گشتم ز خون دل همانا شوق دوستچون سراب از تشنگی پر کرد این ابریق را
۴
از دیار عقل بیرون رو که در بازار اوصیقلی زنگی شکست آیینه تصدیق را
صفحهٔ ۱ از ۲