خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن قطره‌ام که بحر به دور افکند مراظلمت ز ننگ بر در نور افکند مرا
۲
من خانه‌زاد دیده دردم چو طفل اشکگرداب غم به موج سرور افکند مرا
۳
بر عشق مهربان شده ترسم که عاقبتدر قحط سال وعده طور افکند مرا
۴
ایزد جزای مستی من چون دهد مگرلب‌تشنه در سراب شعور افکند مرا
صفحهٔ ۱ از ۲