خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون غنچه دلم شیفته و دل نگرانستاز شوق نسیم چمنی جامه درانست
۲
بر داغ من آتش مفشان کاین گل بدروزبدنام کن سلسله باد خزانست
۳
ما پیر خرابات بجز غم نشناسیمکز همت او دیده ما شعله فشانست
۴
نازک شدن رشته عهد و نگسستنرمزی‌ست که تفسیر وی آن موی میانست
صفحهٔ ۱ از ۲