خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رفتند همدمان و مرا دل فگار ماندخون جگر ز صحبتشان یادگار ماند
۲
دل مضطرب ز روزن چشمم برون دویداما ز ناتوانی هم در کنار ماند
۳
از دشمنم چه شکوه که این زخم دوست زدبیگانه را چه جرم که این داغ یار ماند
۴
نی‌نی ز یار و دوست شکایت نه درخورستکاین داغ روزگار سیه‌روزگار ماند
صفحهٔ ۱ از ۲