خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون صبا جلوه آن زلف گره گیر دهدعقل را ذوق جنون مژده زنجیر دهد
۲
ناقه را پا همه بر دیده خونبار آیدهجر چون قافله را رخصت شبگیر دهد
۳
هر که در عهد جمال تو ز مادر زایددایه فطرتش از خون جگر شیر دهد
۴
هان فصیحی کم جان گوی که این بیشه ماهمه از زهر گیا طعمه نخجیر دهد
صفحهٔ ۱ از ۱