خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رمزی‌ست خط دوست که چون بخت سر‌آیدآب سیه از چشمه خورشید برآید
۲
آهسته‌تر ای دیده گستاخ که آنجاپروانه نهان از نظر بال و پر آید
۳
چون ماهی ساحل طپد از آرزوی دلزخمی که شهیدان ترا بر سپر آید
۴
در مذهب ما بر لب تسلیم حرام‌ستهر ناله که نشکفته ز باغ جگر آید
صفحهٔ ۱ از ۲