خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به باده صوفی ما صاف از ریا نشودکه تار سبحه به مضراب خوش نوا نشود
۲
به گل نگویم اما شهید نام گلمکه از فسون نیاز بهار وا نشود
۳
ترا چه جرم که حکم غرور حسن اینستکه وعده‌های تو از صد یکی وفا نشود
۴
اگر به خلد روم سوز دل همان باقی‌ستسموم بادیه در گلستان صبا نشود
صفحهٔ ۱ از ۲