خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مراد ما ز مادر بر سر خشت عدم آیدوجود عشرت ما با عدم از یک شکم آید
۲
اگر تسبیح سازد زاهد از خاک شهیدانشبه جای نام ایزد بر زبانش یاصنم آید
۳
همه عمرم به مردن صرف شد کاین جان غم روزیدلی صد ره برون از تن به استقبال غم آید
۴
فصیحی تشنه مرگ است چندانی که عیدستشچو ماه روزه گر از عمر او یک روز کم آید
صفحهٔ ۱ از ۱