خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز دل آوازه زلف پریشانی شنیدقالب فرسوده غم مژده جانی شنید
۲
زورق چشمم به خون غرق‌ست و می‌رقصد ز ذوقباز گویی مژده آشوب طوفانی شنید
۳
عشق در رگهای جان رقص نشاط از سر گرفتشعله شوخی نوید باد دامانی شنید
۴
در دل زخم شهیدان آنچه پنهان داشت عشقیک به یک دوش از لب چاک گریبانی شنید
صفحهٔ ۱ از ۲