خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی در این چمن اسرار رنگ و بو فهمیدکه شوخ چشمی مرغان هرزه‌گو فهمید
۲
برو مسیح و بیاسا که سر داغ مراکسی که لاله این باغ شد نکو فهمید
۳
کند چو دایره سر در سجود پا فرموشکسی که قیمت یک گام جست و جو فهمید
۴
چنان به دور تو رسوای خاص و عام شدیمکه راز باده ما ساغر و سبو فهمید
صفحهٔ ۱ از ۲