خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا نفس داری سراغ کوی آن مه‌پاره گیرو آن در و دیوار را چون دیده در نظاره‌گیر
۲
رنگ عصمت مشکن و با خویش هم‌زانو مشویوسف من یک گریبان دگر هم پاره‌گیر
۳
دیده گر گستاخ در باغ تماشا بشکفدپنجه مژگان بیار و دیده نظاره گیر
۴
کوشش بیچارگی خاک مرادت رد کندور بمانی بی‌نوا تاوان کار از چاره‌گیر
صفحهٔ ۱ از ۲