خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من که افسرده‌ترم از نفس مرغ خموشکی رسد در چمن حسن توام لاف خروش
۲
جان گر از بهر نثارت نفرستم چه کنمگل مفلس چه کند گر نشود عطرفروش
۳
چه بهشت‌ست محبت که درو می‌گردندگریه زخم من و خنده گل دوش به دوش
۴
شوق بنگر که چو نامش به زبانم آیدنگه از دیده سراسیمه دود تا در گوش
صفحهٔ ۱ از ۲