خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چمن پیرای صبحم کیمیای خاروخس دارمبه هر شاخی ترنج آفتابی پیش رس دارم
۲
نه ذوق ناله‌ام بی‌تاب دارد نه غم محملهوای پای‌بوس ناله فرمای جرس دارم
۳
پر پروانه‌ام در حسرت پرواز گم بادااگر امید دودی از چراغ هیچ کس دارم
۴
همه شب ناله می‌دزدم ز لب وز بیم می‌لرزمبدین بی دست و پایی راه بر بام عسس دارم
صفحهٔ ۱ از ۲