خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کو جنونی تا خرد را طعمه سودا کنمعقل را دیوانه سازم عشق را رسوا کنم
۲
چون وفا زین دوستان ده زبان گیرم کنارچون مروت در پس زانوی عزلت جا کنم
۳
خوی دل گیرم طلاق بستر راحت دهمدشنه زاری از برای خوابگه پیدا کنم
۴
چون نمیروید گیاهی زین چمن تاکی چو ابرسینه آتش خانه سازم دیده را دریا کنم
صفحهٔ ۱ از ۲