خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند در دل شکنم ناله و خاموش کنمناله‌ای کو که بدان تهنیت گوش کنم
۲
سفری کرده‌ام آغاز که تا شهر عدمهر قدم نقش مرادی به سر دوش کنم
۳
نیستم زخم که چون جلوه مرهم بینمنمک تیغ جفای تو فراموش کنم
۴
تازه سازم روش نامه طرازی زین پسناله‌ای چند به هر سطر سیه‌پوش کنم
صفحهٔ ۱ از ۲