خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند درین غمکده بیکار نشینیمبیکارتر از دیده بی یار نشینیم
۲
ما شبنم دردیم ادب بین [که] درین باغبوسیم زمین گل و بر خار نشینیم
۳
ما ناله چنگ ستمیم از سفر گوشکو بخت که باز آمده در تار نشینیم
۴
ما خار بیابان ادب باغ چه دانیمآن به که همی بر سر دیوار نشینیم
صفحهٔ ۱ از ۳