خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سکه به نام عجز زد شوکت پادشاهیمکوکبه سوز فتح شد صولت بی‌سپاهیم
۲
کشتی موج هستیم تا به مراد خس طپمخورده ز خون ناخدا آب گل تباهیم
۳
داغم و نوبهار را خلعت خرمی دهمخشک گلی‌ست آفتاب از چمن سیاهیم
۴
ناله گلزار بلبلم لیک ز شوق گوش گلهمره ناله بال‌زن شد لب دادخواهیم
صفحهٔ ۱ از ۲