خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۲۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این شهادتگه عشق‌ست تقاضایی کنتیغ بیکار نشسته‌ست تمنایی کن
۲
چون درین باغ بجز نام تجلی نشکفتپنبه از گوش برون آر و تماشایی کن
۳
نام معشوق به یک جمله نگنجد با غیرهر خروش از لبت آواره صحرایی کن
۴
یوسف ار نیست به یوسف نه که هم مرحله استهر چه بینی تو درین قافله سودایی کن
صفحهٔ ۱ از ۲