خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۲۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر و برگ من محزون نداریغم آشفته حالان چون نداری
۲
در آن کاکل که اقلیم جنونستز عقل آشفته‌تر مجنون نداری
۳
از آن نرگس کش از ناز آفریدندکدامین دیده‌کش پرخون نداری
۴
فصیحی یار بی‌رحمست ورنهکنار کیست کش جیحون نداری
صفحهٔ ۱ از ۱