خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۲۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یک دو روزی شد که چون گل غوطه در خون می‌زنیقرعه نازی به نام اشک گلگون می‌زنی
۲
آشناتر می‌نشیند در دل اهل نیازهر خدنگی کز کمان ناز اکنون می‌زنی
۳
عشقت از بهر دل من کرد زین‌سان ناله دوستکاین زمانم بر رگ جان ناخن افزون می‌زنی
۴
قطره اشکی برای زینت مژگان بس استبی‌سبب در دیده هر دم فال جیحون می‌زنی
صفحهٔ ۱ از ۳