خلوتی با صوفی محمد هروی
شمارهٔ ۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
امروز مرا فرقت آن روی چو ماه استدر هجر ندانم که در آفاق چه ماه است
۲
از خلق نخواهم که کنم درد تو پنهاناما چه کنم این دو رخ زرد گواه است
۳
گوید که مکش آه، مرا آه چه سازدخورسندی بیمار چو از ناله و آه است
۴
زلف آمد و بگرفت همه عارض او راآشفتگی من همه از زلف سیاه است
صفحهٔ ۱ از ۲