خلوتی با صوفی محمد هروی
شمارهٔ ۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن زلف سیه که دلربا شددر عشق بلای جان ما شد
۲
در سایه سرو ایستادهبینند که سرو چون دو تا شد
۳
از شادی دهر گشته آزادتا دل به غم تو مبتلا شد
۴
عاشق چه رود به کعبه امروزدر کوی تو مرو را صفا شد
صفحهٔ ۱ از ۲