خلوتی با ترکی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۰ - نافهٔ آهو
فصل اول - لطیفه‌نگاری‌ها
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این که داری به سردوش، کمند است نه گیسووین که داری به بناگوش کمان است نه ابرو
۲
قامت است این که تو داری نه که سروی ست خرامانکاکل است اینکه تو داری نه بود فافهٔ آهو
۳
گر بدین حسن و لطافت بخرامی سوی بستانپیش بوی سر زلفت گل و سنبل ندهد بو
۴
در چمن، سرو سهی دم نزند از قد و قامتبه چمن گر بخرامی، تو به این قامت دلجو
صفحهٔ ۱ از ۳