خلوتی با حاجب شیرازی
شمارهٔ ۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا که دل حرم خاص جاودانه توستمکن خراب، خدا را، که خانه خانه توست
۲
مرا ز خویش چو بیگانگان مران ای دوستکه این گهر به خدا قابل خزانه توست
۳
کسی که پای سر فرقدان نهاد از فخربه راستان که سر او بر آستانه توست
۴
به حق راست‌روان و به صدق پاک‌دلانکه پاک‌تر، ز همه گوهر یگانه توست
صفحهٔ ۱ از ۲