خلوتی با حاجب شیرازی
شمارهٔ ۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبح مؤذن چو کرد وصف تو بر بام، دادباده روشن بزن، تا به شب از بامداد
۲
گیتی فرتوت شد باز، به عهدت جواناز سر پیر و جوان سایه تو کم مباد
۳
ای که بود عقل کل طفل دبستان توعلم ز شاگردیت بر همه شد اوستاد
۴
صورت بر دالعجوز گر، به جهانی بتاختگرم شود روزگار، مرد رسد بر مراد
صفحهٔ ۱ از ۳